En? Wat had je aan?

We must send a message across the world that there is no disgrace in being a survivor of sexual violence – the shame is on the aggressor.

— Angelina Jolie

Vandaag, exact drie jaar geleden, ben ik aangerand. Op klaarlichte dag sprak een man mij gewoon aan. Een simpele hallo, waar ik vriendelijk op antwoordde. Had ik toen geweten hoeveel problemen dit me zou opleveren had ik nooit iets terug gezegd.

Ik ben iemand die tegen veel mensen een goedendag zeg, gewoon uit vriendelijkheid. Dus toen hij begon zei ik gewoon hallo terug in het voorbij gaan. Maar opeens vroeg hij me hoe het met me ging. Dus stopte ik en draaide me om, gewoon om vriendelijk te kunnen antwoordden.

Het leek me gewoon een klein gesprekje, en zo erg kon dat toch niet zien? De persoon waar ik mee had afgesproken was er toch nog niet, dus ik kon gerust mijn tijd even doden met een klein gesprekje.

Maar daar dacht deze man anders over. Hij vertelde me dat ik een heel mooi meisje was. En draaide me dan, zonder dat ik het wou, om zodat hij naar mijn kont kon zien. Hij gaf er een klets op en vertelde me dat ik trots moest zijn op z’n strak gat als dat van mij. Ik verschoot, en wist niet wat ik moest doen. Dus uit schrik bedankte ik hem dan maar.

Toen hij me terug omdraaide greep hij mijn pols vast. Er zijn dagen waarop ik soms nog zijn hand voel knijpen in mijn arm. Op die momenten vraag ik me af of ik ooit kan accepteren dat dit gebeurt is.
Toen hij me vast greep, probeerde ik zoveel mogelijk afstand te creëeren door zo ver mogelijk van hem af te gaan staan. Ik draaide zelfs mijn lichaam weg, zodat hij heel veel moeite moest doen om mijn andere pols vast te grijpen.

De man bleef maar door gaan over hoe knap en sexy ik wel niet was. Hij vroeg me zelfs of ik mee wou gaan met hem. Toen ik hem zei dat ik dat niet wou bood hij me geld aan. Het begon met 50, dan 100 en zo bleef hij doorgaan tot 300. Ik had er genoeg van, daarom heb ik hem gezegd dat ik gewoon naar mijn afspraak wou gaan. Want dat die aan het wachten was.
Uiteindelijk gaf hij op. Hij trok me met een immense kracht naar zich toe om me een kus op de kaak te geven. Maar dit was niet genoeg, nee daarbovenop moest hij nog eens in mijn oorlel bijten.

Eindelijk ontsnapt uit zijn greep, ben ik zo snel mogelijk naar een plaats gelopen met veel volk. In de hoop dat ik daar veiliger was. Ik belde onmiddellijk naar mijn mama om te zeggen wat er gebeurt was, zij was namelijk in de auto verderop blijven wachten tot ik bij mijn afspraak was. Ze vertelde me dat we direct naar de politie moesten. Dus zodra mijn afspraak er was zijn we naar het politiebureau vertrokken.

Eenmaal bij de politie moest ik me aanmelden aan de balie. Mijn mama deed het verhaal dat ik haar had verteld. Waarop de baliemedewerkster heel brut: ‘Waarom heb je niet direct de politie gebeld?’ antwoordde. Alsof ik me toen al niet slecht genoeg voelde, nee, zij moest het er nog eens goed inwrijven ook. Ze stuurde me door naar boven, waar ik me moest inschrijven.
Toen de politieagent aan de inschrijvingen zag dat ik 6 dagen verwijderd was van mijn achttiende, kreeg ze bijna tranen in haar ogen. Ze gaf me direct een glaasje water en vroeg mijn mama of ze iemand moest laten komen om me te kalmeren. Maar ik was eigenlijk heel kalm, ik voelde me gewoon extreem vuil.
De agent die mijn verhoor opnam was heel vriendelijk en ging proberen om er alles aan te doen om hem te pakken te krijgen. Toen hij me vroeg of er getuigen waren, kon ik het niet meer helpen en begon ik te huilen. Want tijdens mijn aanranding waren er een tiental mensen gepasseerd en niemand had iets gedaan. Allemaal keken ze weg en liepen ze gewoon door, alsof er niets aan de hand was.

Toen ik thuis kwam, had ik zo iets van, die man gaat mij niet veranderen. Hij heeft iets slecht gedaan, maar hij krijgt me niet klein.
Maar hoe sterk we ons ook voordoen, ergens in ons veranderd er toch iets. Er knapt iets, waardoor je nooit meer de zelfde kan worden als voordien.

Ik ben hierdoor sterker geworden. En wanneer ik aanvoel dat iemand hetzelfde heeft meegemaakt, vertel ik mijn verhaal. Gewoon zodat ze weten dat het bespreekbaar is. Ik vertel hen ook dat ze zich niet moeten schamen. En dat ongeacht wat ze hebben gedaan, dat ze juist hebben gehandeld.

Als ik terug denk aan die tijd, had ik dit ook willen horen. Dat ik helemaal niets verkeerd had gedaan. Of dat ik me überhaupt niet moest schamen. Want ik heb niets verkeerds gedaan.

Er waren mensen die me vroegen of ik iets aanhad waardoor die man dacht dat hij kon proberen. En iedere keer, deed dit me zoveel pijn. Want de manier waarop je je kleedt hoort geen excuus te zijn om aangerand te worden. En nee, ik had niets provocerend aan; het was koud, dus ik had een dikke schaal aan en mijn jas was volledig dicht. Dus NEE, ik heb hem niet uitgedaagd met mijn kleren.

Andere mensen zeiden dan weer; ‘amai ik zou zo of zo reageren.’ Mensen, stop hier alstublieft mee! Je weet nooit hoe je gaat reageren op zo iets. Ik ben iemand die zich niet snel laat doen. Toen ook al niet en toch bevroor ik en wist ik niet meer wat te doen. Dus stop met zeggen dat je anders zou reageren, want je hersenen denken dan niet na. Je gaat gewoon in overlevingsmodus. En welke reflex je ook hebt. Deze is juist. Ja, ik wou terug vechten; maar het lukte me gewoon niet. En zo gaat dat nu eenmaal. Je lichaam kiest gewoon een weg, hoe het denkt dat je er het makkelijkste van af zult geraken.

2 reacties op ‘En? Wat had je aan?

  1. Wat ontzettend dapper dat je dit deelt !
    Ik schrik hier enorm van. Want ook ik ben iemand die vlot goedendag zegt aan wildvreemden en niet snel het slechte ziet in mensen. Het is echt absurd hoe deze man jou behandelde. Alsof hij superieur is aan jou en daar zomaar recht op heeft. Ik kan me echt niet indenken wat een sporen dit achterlaat 💔
    Ik ben je dankbaar voor de duidelijke tips die je geeft. Zodat, als ik dit ooit van iemand anders te horen krijg ik min of meer weet wat te zeggen. Het zou inderdaad niet snel in me opkomen te zeggen: “je hebt juist gehandeld”. Want inderdaad, wat is juist ? Maar handelen vanuit jou buikgevoel kan nooit fout zijn. Je overlevingsmechanisme zal inderdaad in zulke momenten de overhand nemen en je kan gwn nooit weten hoe die reactie zal zijn.

    Geliked door 1 persoon

    1. Wel, soms hebben mensen schrik om er over te praten, omdat ze denken van ‘die begrijpt da ni’ maar als je al aangeeft dat het bij jou gebeurt is, gaan mensen sneller u in vertrouwe nemen 🙂

      Like

Laat een reactie achter op Miekipedia Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s