Atheïst of toch gelovig?

I don’t believe in God. I believe in gods and devils are within us. It’s our own battle. Our life’s battle is to appeal to the gods within us, and to fight the devils within us.

— Eddie izzard

Ik spreek normaal gezien heel weinig over geloof. Of toch over mijn geloof. Ik had namelijk nooit echt een gevoel dat het iemand interesseerde of ik nu wel of niet geloofde. Maar toen ik gisteren een goede vriend hoorde zeggen dat hij iets had tegen gelovigen, vind ik dat ik het maar voor eens en altijd moet uitspreken over hoe ik me hier nu eigenlijk over voel.

Katholiek opgevoed

Ik kan er niet onderuit. Ik ben Katholiek opgevoed. Mijn ouders hebben me gedoopt en mijn eerste communie laten doen. Op school volgde ik altijd godsdienst. Toch hebben mijn ouders me dit “geloof” nooit opgedrongen. Mijn grootouders gingen elke zondag naar de kerk. Wij deden dit niet, maar ik kon wel aangeven of ik dit wel wou doen.

Rond mijn twaalf, wat was ik toen jong, maar ik stelde me serieuze vragen bij het instituut “de kerk”. Ik voelde geen verbinding. Dus besloot ik om mijn vormsel niet te doen. Toen mijn grootouders vroegen waarom ik dit niet wou doen, was mijn antwoord heel simpel: ‘Ik weet niet of ik geloof in de kerk en het Christendom, en ik wil me niet binden aan iets waar ik over twijfel.’ Ik denk dat ik mijn grootouders nooit zo trots heb gezien.

Doorheen mijn schooljaren heb ik altijd Godsdienst gehad. En overal verklaarde ik zeker dat ik een Atheïst was. Tot ik in het 7de mijn leerkracht ontmoette. Mijn opa was toen al 2 jaar dood, en ik was heel hard in de war, want ik geloofde wel dat hij bij God in de hemel zat.
Ik had hierover met haar een lang en zwaar gesprek. Met als resultaat dat ze me vertelde dat ze een niet-kerkelijke Christen was. Ze ging niet naar de kerk, maar ze leefde wel volgens de Christelijke waarde. De Bijbel was voor haar niet een boek met verhalen over Jezus, maar een boek met levenswijsheden in.

Mijn geloof nu

Ik ga eerlijk zijn, ik ben nog altijd niet zeker. Mijn twijfel is er nog altijd. Ook al ben ik er niet meer elke dag mee bezig. En dit is geen probleem. Want je constant afvragen of je nu wel of niet gelovig bent is een manier van opzoek gaan naar jezelf. We weten allemaal wel dat onze mening over iets soms veranderd door bepaalde dingen.

Sinds ik met mijn vriend ben, ga ik 2 keer per jaar naar de mis. Dit omdat dit een traditie is van zijn familie. Ze gaan met Allerheiligen naar de kerk en met de gedenkenismis van zijn overgrootouders. De keren dat ik dan daar in de kerk zit. Voel ik een immens groot respect voor kerkelijke Christen. Als ik daar ben bid ik vaak tot mijn opa, om me weer eens te helpen om het jaar door te komen. Ik ga nooit te communie. Omdat ik vind dat ik niet niet verdien omdat ik mijn vormsel niet heb gedaan. Veel mensen denken hierdoor dat ik niet gelovig ben. Maar eigenlijk doe ik dit uit respect voor de mensen die zich wel “gebonden” hebben.

Mijn levensles

Doorheen alle jaren heb ik geleerd dat het oké is om jezelf Christen te noemen zonder dat je geloofd in de kerk. En dit is helemaal niet erg. Want Christen zijn draait niet om het feit of je nu naar de kerk gaat of geloofd in alles wat in de bijbel staat. Nee, Christen zijn draait om waar je morelen liggen. En hoe je in de wereld staat.

Of ik geloof in één God die beslist over ons welzijn. Daar ben ik nog niet zeker over. Maar ik weet wel dat ik geloof in waar de Christen voor staan. En ik zal ook nooit stoppen met mijn Christelijke tradities achter te laten. Ik ben trots op mijn opvoeding en de mensen die me deze lessen hebben bij gebracht en ga vanaf nu dus door het leven als Christenen.

Dit betekend niet dat ik mensen die niet Christelijk zijn ga beoordelen. Want ik vind dat iedereen moet kunnen zijn wie ze willen zijn of je nu Christen, Islamiet, Atheïst, Boeddhist, etc. bent. Iedereen heeft recht om er te zijn. En iedereen krijgt ergens toch wel de zelfde waarden mee, en het zijn die waarden die we bij elkaar moeten leren respecteren.

2 reacties op ‘Atheïst of toch gelovig?

  1. Hoi, ik kwam per “toeval” (bij het inloggen op mijn wordpress) op dit artikel/getuigenis gebotst (bij de aanbevolen artikels), maar toeval bestaat uiteraard niet… Ikzelf ben ook katholiek opgevoed en gaandeweg lauw geworden. Ik ben dan biologie gaan studeren aan de UGent, in een zeer atheïstische omgeving. Maar toen is er iets heel bijzonder met mij gebeurd, waardoor ik mijn geloof heb teruggevonden en ik de UGent vaarwel heb gezegd, en ik inzag dat de evolutie en het atheïsme op een leugen berust. Mijn getuigenis kun je hier lezen in dit digitaal boek op mijn website: https://evolutietheorie-ontkracht.com/het-boek-digitaal-lezen/ (vanaf pag.99).
    Mvg.

    Like

    1. Hey Michaël,
      Dank je om te reageren! Het is altijd leuk om reacties te krijgen op mijn posts.
      Ik ben blij dat je je geloof hebt terug gevonden. En zal zeker eens gaan kijken naar jouw verhaal!
      Liefs,
      SoFishticated

      Like

Laat een reactie achter op Michaël Dekee Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s