Rust zacht mijn vriend.

Grief is like the ocean; it comes in waves, ebbing and flowing. Sometimes the water is calm, and sometimes it is overwhelming. All we can do is learn to swim.

— Vicki Harrison

Een jaar geleden ben ik iemand van mijn vrienden verloren. Horen dat hij een einde had gemaakt aan zijn lijden, was ongelofelijk hard. Voor mensen die dit nog nooit hebben meegemaakt is het gissen naar hoe pijnlijk dit is. Voor zij die het wel al hebben mee gemaakt is het vaak gissen naar woorden om te bespreken hoe je je voelt.
(uit respect voor de familie zijn de namen fictief)

Ik kan me de dag dat ik het hoorde nog goed herinneren; Een vriendin, waar ik eigenlijk nooit mee stuurde, stuurde opeens via Facebook. Het was een simpele ‘hey’ en ik had totaal geen vermoede. Aangezien ik op dat moment al lag te slapen heb ik pas ’s ochtends terug gestuurd. Het duurde tot de middag voor ik een antwoord kreeg. Ze vroeg me of ik het nieuws al had gehoord over Jeroen.

Nog voor ik het doorhad was ik al in volle paniek. Normaal gezien als er iets “belangrijk” gebeurde in zijn leven, stuurde Jeroen mij zelf. Maar deze keer stuurde zijn ex me.

Ze vertelde mij dat hij zelfmoord had gepleegd. Ik ben onmiddellijk in tranen naar beneden gelopen om mijn ouders het nieuws te vertellen, Ik kan het ongeloof in hun ogen nog steeds voor me zien.
Ook heb ik direct mijn beste vriend ingelicht; hij kende Jeroen namelijk ook. Mijn beste vriend heeft alles laten vallen en is langs gekomen. ‘S avonds hebben zijn ouders ons dan uitgenodigd om te komen eten.

Mijn lief was aan het werken op het moment dat ik instortte. Hij beloofde zo snel mogelijk langs te komen. Hij hoorde direct aan mijn kapotte stem dat het verlies van Jeroen misschien meer betekende dan dat hij eigenlijk wist. Mijn vriend wist namelijk dat ik hem heel af en toe sprak, maar wat Jeroen echt betekende voor mij, was voor hem een groot raadsel.

Diepe vriendschap

Jeroen en ik spraken misschien niet vaak, maar onze band had ongelofelijke diepe wortels. Hij was namelijk mijn eerste lief. Maar dat niet alleen. Desondanks dat ik schatte van ouders, en steunende vrienden had; voelde ik me vaak alleen omdat niemand de diepe pijn in mijn hart zag. Jeroen was de eerste die dit zag, en me om die pijn lief had.

Nu ik terug denk aan al de momenten en gesprekken die ik met hem had leken we wat op elkaar. We waren beide positief, naar het opportunisme toe. Maar diep in ons was er een leegte een zeker donker plek, waar we moet niemand over konden praten, behalve dan met elkaar.

Ik kan me nog goed een van onze gesprekken herinneren, misschien wel mijn meest dierbare moment. We hadden net alle twee onze trein gemist en besloten dus gezelschap bij elkaar te zoeken. Terwijl we daar vrolijk op de bank zaten. Keek Jeroen me opeens aan met duisternis in zijn ogen. ‘Lien, ik weet niet hoe ik op sommige emoties moet reageren.’

Ik vertelde hem dat ik het soms zelf niet wist en het hem zou laten weten wanneer ik er zelf uit was. We zijn hier dus nooit verder op kunnen ingaan, want ik ben nu zelf nog altijd zoekende.
We spraken dan ook niet altijd over de dingen die we niet echt snapte. Vaak omdat we daar zelf niet echt zoveel behoefte aan hadden. Eigenlijk spraken we meer niet dan wel. En dit was niet nodig, want we wisten van beide dat we er waren en klaar stonden om te luisteren. Jammer genoeg was hij dit even vergeten.

Omgaan met verlies door zelfdoding

Iedereen gaat anders om met verlies. Dat kan ik je zo al zeggen. En toch lijken veel dingen bij iedereen hetzelfde. Bijna iedereen voelt zich schuldig, want we hadden moeten ingrijpen voor het te laat was. Zelf voelde ik me ook schuldig. Tot op vandaag, vraag ik me soms nog af of ik hem had kunnen helpen.

Eens iemand zelfdoding in zijn/haar hooft heeft is het moeilijk om dit als individu aan te pakken. Veel mensen praten er zelfs niet over. Of vertellen je, als de poging mislukt is, dit pas een heel pak later. Mensen met suïcidale gedachten hebben vaak gewoon het gevoel dat hun lijden hun naasten aantast en dat door er een eind aan te maken ze hun naasten een last besparen.

Jammer genoeg, klopt dit helemaal niet. Iemand die je lief hebt helpen om door de moeilijke periodes te komen is nog altijd minder pijnlijk dan leven met het verlies van die persoon. We kunnen dit hun zo vaak zeggen als we willen, maar vaak dringt het niet helemaal door. Vaak is de slechte gedachte sterker dan de overtuiging van de naasten.

Persoonlijk vind ik dat zelfdoding, een van de pijnlijkste vormen van verlies is. En dan heb ik het niet over de begeleide zelfdoding. Want hier worden omstaanders op voorbereid. Maar bij een gewone suïcide, blijven de omstanders achter met zoveel vraagtekens. Vraagtekens die misschien nooit verdwijnen. Soms laten mensen een brief achter, waaruit omstaanders dan kunnen gissen naar antwoorden. Maar vaak wordt dit niet gedaan en blijven de naasten alleen achter met de grootste vraag ‘waarom heeft hij/zij dit gedaan?’
Andere vragen die ook vaak gesteld worden zijn ‘kon ik er iets aan doen?’ of ‘Kon ik het niet vermijden dat dit zou gebeuren?’ Of mijn persoonlijke favoriet, ook al is het geen vraag: ‘Ik heb gefaald als vriend/geliefde/ouder/familie.’

‘Ik heb gefaald,’ een jaar later heb ik nog steeds moeilijkheden met deze zin. Misschien is dit bij jou ook wel zo. Maar dit is niet waar. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen reacties en zij voor die van hun. Dat zij zelfmoord hebben gepleegd, is hun beslissing en alleen die van hun. Jij hebt gedaan wat je dacht dat je moest doen. En als je dit hebt gedaan, dan heb je genoeg gedaan. Dus ga je zeker niet schuldig voelen omdat iemand in je cirkel er een eind aan heeft gemaakt.

Ik roep iedereen op die ooit iemand is verloren, als je je slecht gaat voelen, denk dan terug aan de fijne momenten die jullie beleefd hebben! En het is oké als je nog eens een traan wegpinkt terwijl je er aan terug denkt, iedereen doet dit wel eens. Op verlies en verdriet staan geen houdbaarheidsdatums. Iedereen gaat met verlies om op zijn eigen manier en tempo. Dus ook jij hoort tijd te krijgen om dit alles te verwerken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s